ସମ୍ପର୍କମୂଳକ ଶିଷ୍ୟତ୍ୱ: କ୍ରସ୍ ଟ୍ରେନିଂ

Paul J. Bucknell

ପରମେଶ୍ୱର ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ଆମ ସମ୍ପର୍କରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ!

ବର ଓ କନ୍ୟା

ପ୍ରେମ ଓ ନିରନ୍ତର ସେବା

ବରଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍ଠାବାନ ରୁହନ୍ତୁ।

ପିତା ପରମେଶ୍ୱର ପୁତ୍ର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆସି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନ ଦେଇ ବଳିଦାନର ମୂଲ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର କଲେ। ତେଣୁ ମଣ୍ଡଳୀର ସ୍ୱାଭାବିକ ଡାକ ହେଉଛି—ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନ ଦେଲେ, ସେହି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକାନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ ରହିବା।

1) ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ

ବିବାହର ଅଙ୍ଗୀକାର ଦୁଇ ପକ୍ଷର। ବର କନ୍ୟାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାଙ୍କୁ ବାଛେ ଓ ଜୀବନଭରି ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାର ଅଙ୍ଗୀକାର କରେ। କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ବରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଯତ୍ନରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଦିଏ।

“ମୁଁ ମୋହର ପ୍ରିୟତମଙ୍କର, ଆଉ ମୋହର ପ୍ରିୟତମ ମୋହର; ସେ ଶୋଶନ୍ ପୁଷ୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଲ ଚରାନ୍ତି।” (ପରମ ଗୀତ 6:3)

ଯେପରି କନ୍ୟା ନିଜକୁ ବରଙ୍କୁ ଦିଏ, ସେହିପରି ଜଣେ ଲୋକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ହେବାବେଳେ ନିଜକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରେ। ପରମେଶ୍ୱର ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହି ପ୍ରେମକୁ ଆମର “ଆଦ୍ୟ ପ୍ରେମ” ବୋଲି କହିପାରିବା। ଅନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କମାନଙ୍କ ପରି ଏହି ପ୍ରେମର ଉଷ୍ମତା ମଧ୍ୟ କମିଯାଇପାରେ।

“ତଥାପି ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୋହର ଏହି କଥା ଅଛି—ତୁମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଅଛ।” (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 2:4)

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅବିଚଳ ପ୍ରେମକୁ ଆମେ ପ୍ରେମ, ନିଷ୍ଠା ଓ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପ୍ରତି ଆଜ୍ଞାପାଳନରେ ଉତ୍ତର ଦେବା ଦରକାର।

2) ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ସଚେତନତା

ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ ସ୍ତ୍ରୀର ସମର୍ପଣ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବା ଓ ସେବା କରିବାର ମନୋଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ସମର୍ପଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ସଚେତନ ହେବାରେ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ।

“ହେ କନ୍ୟା, ଶୁଣ; ଧ୍ୟାନ ଦିଅ ଏବଂ କାନ ଡେର; ନିଜ ଜାତି ଓ ପିତୃଗୃହକୁ ଭୁଲିଯାଅ। ତେବେ ରାଜା ତୁମ୍ଭର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ; ସେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରଭୁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର।” (ଗୀତସଂହିତା 45:10–11)

ଏହି ପଦରେ କନ୍ୟାକୁ ଚାରିଟି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ପ୍ରଥମ ତିନିଟି ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ ହୋଇ ଶୁଣିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ଚତୁର୍ଥଟି ତାଙ୍କ ପିତୃଗୃହକୁ ଭୁଲି ନୂତନ ସମ୍ପର୍କରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହେବାକୁ କହେ। ସେ ପୁରୁଣା ଦିନ ପାଇଁ ମନ କାନ୍ଦାଇ ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ମାତ୍ର ମନ ଦେଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ଏବେ ତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ନୂତନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଜୀବନରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସେବାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା।

ଚିନ୍ତନ

ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଜଣେ ଭଲ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ମିତ୍ର ଥରେ ତାଙ୍କ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଛାତ୍ରଦଳ ସହ ଏକ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଆମ ସହ ଥିଲେ। ସେ ଦଳର ଜଣେ ପରାମର୍ଶଦାତା ଥିଲେ। ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, “ଏତେ କମ୍ ଲୋକ କାହିଁକି ଆସି ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି?” ସହଜ ଉତ୍ତର ନଥିଲା। ଅନେକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ପଚାରୁନଥିଲେ ସେମାନେ କିପରି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବେ। ସେମାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ମିତ୍ର ଠିକ୍ ବିପରୀତ ଥିଲେ। ମଣ୍ଡଳୀର ଯେଉଁଠି ଆବଶ୍ୟକତା ଦେଖୁଥିଲେ, ଘୁମ ଓ ସମୟର ବଡ଼ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆଗକୁ ଆସି ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରୟୋଗ

ପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିବା ସମୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କ ଉତ୍ସାହକୁ ମନେ ପକାଇପାରନ୍ତି କି? ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ କି? ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଅଧିକ ସମୟ କାଟୁଥିଲେ କି? ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲେ କି?

ଏବେ କେମିତି? ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତୁ ଯେ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏମିତି ପ୍ରେମ ଦିଅନ୍ତୁ ଯାହା ଅତୀତର ପ୍ରେମଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଗଭୀର ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ପରବର୍ତ୍ତୀ: ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପୁନରାଗମନ →

ଶାସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଧୃତି: ଓଡ଼ିଆ Indian Revised Version (IRVOry), CC BY-SA 4.0.

ମୂଳ ଇଂରାଜୀ ପୃଷ୍ଠା: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ