ସମ୍ପର୍କମୂଳକ ଶିଷ୍ୟତ୍ୱ: କ୍ରସ୍ ଟ୍ରେନିଂ

Paul J. Bucknell

ପରମେଶ୍ୱର ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ଆମ ସମ୍ପର୍କରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ!

ବର ଓ କନ୍ୟା

ପ୍ରେମ ଓ ନିରନ୍ତର ସେବା

ପ୍ରେମର ଆଶା

ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରେମ ପାଇଁ ଗଭୀର ଆକାଂକ୍ଷା ଅଛି—ଏମିତି ପ୍ରେମ ଯାହା କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ବିବାହ ଏତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଅବସର। ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ସାରା ଜୀବନ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ହେବ ବୋଲି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆଶା ରହେ। ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ସେହି ଆଶା ଓ ଅପେକ୍ଷା ରହିଥାଏ; ବିବାହ ସେହି ଅଙ୍ଗୀକାରକୁ ସାର୍ବଜନୀନ ଓ ନିଶ୍ଚିତ କରେ। ବାଗ୍ଦାନ ଆଂଠି ଆଶାକୁ ସୂଚାଏ; ବିବାହ ଆଂଠି ସେହି ଆଶାକୁ ଜୀବନଭରି ଅଙ୍ଗୀକାରରେ ପରିଣତ କରେ।

ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହେଉଛି କନ୍ୟାର ହାତ ବରଙ୍କ ହାତରେ ଦିଆଯିବା। ନୂତନ ଓ ଅଜଣା ଭବିଷ୍ୟତର ଭୟଠାରୁ ତାଙ୍କ ଆଶା ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ। ସେ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଯତ୍ନରେ ଭରସାର ସହିତ ସମର୍ପଣ କରେ।

ସେହିପରି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ମଣ୍ଡଳୀ ସେହି ଦିନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆଶା ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ତାଙ୍କୁ ନିଜର କରିବା ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୂଲ୍ୟ ଦେଲେ—ସେହି ମୂଲ୍ୟ ଥିଲା ତାଙ୍କ ନିଜ ଜୀବନ। କ୍ରୁଶରେ ସେ ନିଜକୁ ଦେଲେ, ଯେପରି ମଣ୍ଡଳୀ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହୋଇପାରେ। ଏବେ ସେ ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି।

“ମୋହର ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଅନେକ ବାସସ୍ଥାନ ଅଛି; ନ ଥାନ୍ତା, ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଯାଉଅଛି। ଆଉ ମୁଁ ଯାଇ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ପୁନର୍ବାର ଆସି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମୋʼ ନିକଟକୁ ନେଇଯିବି, ଯେପରି ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିବ।” (ଯୋହନ 14:2–3)

ବିବାହର ଏହି ଚିତ୍ର ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଆଶା କେବଳ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଭାବନା ନୁହେଁ। ଏହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦିଆ ଅଙ୍ଗୀକାର ଉପରେ ଭରସା, ଏବଂ ସେ ପୁନର୍ବାର ଆସି ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ନେବେ ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟତା।

ପରବର୍ତ୍ତୀ: ବରଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ →

ଶାସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଧୃତି: ଓଡ଼ିଆ Indian Revised Version (IRVOry), CC BY-SA 4.0.

ମୂଳ ଇଂରାଜୀ ପୃଷ୍ଠା: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ