ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪ ବିଶ୍ୱାସରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ ଦେଖାଏ। ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି—ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ସତର୍କତାର ସହିତ ଚିହ୍ନିବା। ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪:୧–୧୦ର ଅନେକ ନାମ ଓ ଐତିହାସିକ ବିବରଣୀ କାହିଁକି ଦିଆଯାଇଛି, ଏହି ପୃଷ୍ଠା ତାହାର ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଖୋଲିଦେଏ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଆମର ତାଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରେ।

“ଶିନିୟରର ରାଜା ଅମ୍ରାଫେଲ, ଇଲ୍ଲାସରର ରାଜା ଅରିୟୋକ୍, ଏଲମର ରାଜା କଦର୍ଲାୟୋମର ଓ ଗୋୟୀମର ରାଜା ତିଦାଲଙ୍କ ସମୟରେ ସେମାନେ ସଦୋମର ରାଜା ବେରା, ଗମୋରାର ରାଜା ବିର୍ଶା, ଅଦ୍ମାର ରାଜା ଶିନାବ, ସବୋୟୀମର ରାଜା ଶେମେବର ଓ ବେଲା, ଅର୍ଥାତ୍ ସୋୟରର ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ସିଦ୍ଦୀମ ଉପତ୍ୟକାରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଲବଣ ସମୁଦ୍ର ନିକଟରେ, ଏକତ୍ର ହେଲେ। ବାର ବର୍ଷ ସେମାନେ କଦର୍ଲାୟୋମରଙ୍କ ଅଧୀନ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ ବିଦ୍ରୋହ କଲେ।

ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷରେ କଦର୍ଲାୟୋମର ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ରାଜାମାନେ ଆସି ଅଷ୍ଟାରୋତ୍-କର୍ଣ୍ଣୟିମରେ ରଫାୟୀମମାନଙ୍କୁ, ହାମରେ ସୁଷୀୟମାନଙ୍କୁ, ଶାବେ-କିରିୟାଥୟିମରେ ଏମୀୟମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେୟୀର ପର୍ବତରେ ହୋରୀୟମାନଙ୍କୁ ମରୁଭୂମି ନିକଟସ୍ଥ ଏଲ୍-ପାରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରାଜିତ କଲେ।

ତା'ପରେ ସେମାନେ ଫେରି ଏନ୍-ମିଶ୍ପଟ୍, ଅର୍ଥାତ୍ କାଦେଶକୁ ଆସି ଅମାଲେକୀୟମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଓ ହସସୋନ୍-ତାମରରେ ବସୁଥିବା ଇମୋରୀୟମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ପରେ ସଦୋମ, ଗମୋରା, ଅଦ୍ମା, ସବୋୟୀମ ଓ ବେଲା, ଅର୍ଥାତ୍ ସୋୟରର ରାଜାମାନେ ବାହାରି ସିଦ୍ଦୀମ ଉପତ୍ୟକାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜିଲେ—ଏଲମର ରାଜା କଦର୍ଲାୟୋମର, ଗୋୟୀମର ରାଜା ତିଦାଲ, ଶିନିୟରର ରାଜା ଅମ୍ରାଫେଲ ଓ ଇଲ୍ଲାସରର ରାଜା ଅରିୟୋକ୍—ଚାରି ରାଜାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ପାଞ୍ଚ ରାଜା। ସିଦ୍ଦୀମ ଉପତ୍ୟକା ଅନେକ ତାରକୋଳର ଗର୍ତ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସଦୋମ ଓ ଗମୋରାର ରାଜାମାନେ ପଳାଇବାବେଳେ ସେହି ଗର୍ତ୍ତମାନଙ୍କରେ ପଡ଼ିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପଳାଇଗଲେ।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪:୧–୧୦

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪ର ଆରମ୍ଭରେ ଏତେ ଅଜଣା ନାମ ଓ ଐତିହାସିକ ବିବରଣୀ ଦେଖି ଆମେ ସହଜରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପାରୁ। କାହିଁକି ଦଶଟି ପଦରେ ଉତ୍ତରଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ଏହି ଆକ୍ରମଣକାରୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏତେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତଥ୍ୟ ଦିଆଗଲା? ଏହାକୁ ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟରେ କୁହିହେବା ଥିଲା: “ଉତ୍ତରର ଚାରି ରାଜା ଆସି ସଦୋମ, ଗମୋରା ଓ ଅନ୍ୟ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ଦଖଲ କଲେ, ଏବଂ ଲୋଟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଗଲେ।” ତା'ପରେ ସିଧାସଳଖ ପଦ ୧୧କୁ ଯାଇପାରୁଥାନ୍ତା।

ଏତେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିବରଣୀ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ସ୍ପଷ୍ଟ କାରଣ ରହିଛି।

୧. ଐତିହାସିକତା ଓ ପାଠ୍ୟର ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟତା

ଇତିହାସରେ ଯେତେ ପଛକୁ ଯାଉଛୁ, ପୁରୁଣା କାହାଣୀ ଓ ରିପୋର୍ଟର ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟତାକୁ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଧିକ ହୁଏ। ଚୀନର କିଛି ପ୍ରାଚୀନ ଇତିହାସ ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ ସହିତ ମିଶିଯାଏ; ପ୍ରାଚୀନ ମିସରୀୟ ରାଜକୀୟ ଲେଖାମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ରାଜାଙ୍କ ନାମ ଓ ସଫଳତାକୁ ଅତିଶୟ କରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ସେହି ଲେଖାମାନଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଆଧୁନିକ ଇତିହାସକାରଙ୍କ ପରି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ତଥ୍ୟ ରଖିବା ନୁହେଁ; ବରଂ ଶିଳା କିମ୍ବା ସ୍ତମ୍ଭରେ ଖୋଦାଇ ରାଜାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ଥାୟୀ କରିବା ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

ଚିତ୍ର: ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ।

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪ ଓ ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୦ରେ ଦେଶ, ନଗର-ରାଜ୍ୟ, ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନାମ ଓ ଅନ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତଥ୍ୟ ଦେଖାଏ ଯେ ଲେଖକ ସେହି ସମୟର ପରିସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ସଚେତନ ଥିଲେ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତଥ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ ଦକ୍ଷିଣର ନଗର-ରାଜ୍ୟମାନେ କଦର୍ଲାୟୋମରଙ୍କ ଅଧିକାର ବିରୋଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କଲେ ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତଥ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି। ଏପରି ସତର୍କ ରେକର୍ଡ ଅନ୍ୟ ବିବରଣୀ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଆମର ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ାଏ। ବାଇବେଲ ଯଦି ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ କିପରି କାମ କରିଥିଲେ ବୋଲି ତାହାର ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆମେ କିପରି ଭରସା କରିବୁ?

ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି କିଛି ଅବିଶ୍ୱାସୀ ବାଇବେଲରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ କିଛି ଲୋକ ଓ ସ୍ଥାନ କେବେ ଥିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି ଦାବି କରିଆସିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପୁରାତତ୍ତ୍ୱ ଓ ପ୍ରାଚୀନ ଲେଖାର ନୂତନ ଆବିଷ୍କାର ସମୟେ ସମୟେ ସେହି ଦାବିଗୁଡ଼ିକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଛି। ଦାଉଦଙ୍କ ଐତିହାସିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ଉଠିଥିଲା, ପରେ ପ୍ରାଚୀନ ଲେଖାରେ ତାଙ୍କ ବଂଶର ନାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରମାଣ ମିଳିଲା।

ଆପଣ ଯଦି ଇତିହାସ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ରୁଚି ନରଖନ୍ତି, ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କ ନାମ ଓ ଯୁଦ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କୁ ବହୁତ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗିନପାରେ। କିନ୍ତୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଏ ଯେ ଏହା କଳ୍ପିତ କାହାଣୀ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ପ୍ରକୃତ ଐତିହାସିକ ଘଟଣା ଭାବରେ ଲେଖାଯାଇଛି। ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ଇତିହାସରେ ଘଟିଥିଲେ, ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟ ବିବରଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଐତିହାସିକ ପରିପ୍ରେକ୍ଷିତରେ ନେଇ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ କ'ଣ ଶିଖାନ୍ତି ତାହା ବୁଝିପାରିବା।

ଅଧିକ ପାଠନ: The Origins and Reliability of the Bible

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଦେଖନ୍ତୁ