ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜୀବନରେ କିଛି ଖରାପ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେଇନାହୁଁ କି? କିନ୍ତୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଭୁଲଗୁଡ଼ିକ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯାଉଛି!

ଆମକୁ ଲାଗିପାରେ, ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଖରାପ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପ୍ରତି ପରମେଶ୍ୱର ଏତେ କଠୋର କାହିଁକି ହେଲେ? ତଥାପି ପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଭୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆ ମହାନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକର ପାଖରେ ହିଁ ଲେଖାଇ ରଖିଲେ। ଏହି ବିବରଣୀ ପଢ଼ିବାବେଳେ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଅସୁବିଧା ଲାଗେ।

ଅବାଧ୍ୟତାର ମୂଲ୍ୟ ସଦା ଦେବାକୁ ପଡ଼େ। ଆପଣ କେତେ ବର୍ଷ ଧରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଅଟନ୍ତି କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କେତେ କାମ କରିଛନ୍ତି, ପରମେଶ୍ୱର ତାହାକୁ ଆଧାର କରି ଅବାଧ୍ୟତାକୁ ହାଲୁକା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବରଂ, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ସେମାନେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ମାନଦଣ୍ଡରେ ଦାୟୀ ହୁଅନ୍ତି।

ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ

• ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ଭଲଭାବେ ବୁଝି ତାଙ୍କ ଜୀବନରୁ ଶିଖିବା।
• ଅସୁରକ୍ଷାବୋଧ କିପରି ବଢ଼େ ତାହା ଚିହ୍ନିବା ଓ ସେହି ପଥକୁ ଏଡ଼ାଇବା।
• ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ସତ୍ୟକୁ ବଦଳାଇବାର ମନୋଭାବକୁ ଚିହ୍ନି, ଯେତେ ମୂଲ୍ୟ ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନଯାପନ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରିବା।
• ଦେଖା, ଅନୁଭୂତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଉପରେ ଆଧାର କରି ଜୀବନର ମୁଖ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ବିଶ୍ୱାସକୁ ପ୍ରାଥମ୍ୟ ଦେବା।

ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଜୀବନରେ ଯେ ପରିଣାମ ଆସିବାକୁ ଦେଲେ, ତାହା ବୁଝିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ପରମେଶ୍ୱର ଓ ତାଙ୍କ ପଥ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଠିକ୍ ଧାରଣା ଦରକାର। ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପବିତ୍ରତାକୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହିତ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ହାରୋଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାଦାବ ଓ ଅବୀହୂଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ନିର୍ଗତ ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ କରିଦେବା ଘଟଣାରେ ଆମେ ଏହା ଦେଖୁ। ମୋଶା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ୧୦:୩ରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ହାରୋଣଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ।

“ମୋ' ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମାନ୍ୟ ହେବି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ଗୌରବାନ୍ୱିତ ହେବି।”

ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ୧୦:୩

ତା'ପରେ ହାରୋଣ ନିରବ ହେଲେ। ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ସେହି ଗମ୍ଭୀର ଆହ୍ୱାନକୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସତ୍ୟ। ଅବାଧ୍ୟତା ଆମ ହୃଦୟର ଅହଂକାରକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ—ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିଜ ମତ କିମ୍ବା ବିଚାରକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଠିକ୍ ବୋଲି ଧରିନେଉ।

ଏହି ବିଷୟକୁ ମନେ ରଖି ଆମେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଭୁଲରୁ ଶିଖିପାରିବା। ଇତିହାସରୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଶିଖୁ; ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇତିହାସ ହେଉଛି ଲୋକମାନେ ନେଇଥିବା ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକର ପରିଣାମର ବିବରଣୀ।

ଏଠାରେ ଆମେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ତିନୋଟି ବିପଥଗମନକୁ ଦେଖିବୁ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥରୁ ସରାଇଦେଇଥିଲା। ବିପଥଗମନ କ'ଣ? ଏହା ହେଉଛି ସଠିକ୍ ଓ ସରଳ ପଥ ଛାଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚି ଦୀର୍ଘ ପଥରେ ଯିବା। ଏହା ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଏ; ଅନେକ ଅସୁବିଧା ପରେ ପୁନର୍ବାର ମୁଖ୍ୟ ପଥକୁ ଫେରାଏ। ତଥାପି ଯଦି ଆମେ ନିଜକୁ ନମ୍ର କରୁ, ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ମହାନ କୃପାରେ ଆମକୁ ପୁଣି ସଠିକ୍ ପଥକୁ ନେଇପାରନ୍ତି—ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ଆମେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଲେଖାଯାଇଛି ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆମ ଆତ୍ମିକ ଯାତ୍ରାରେ ସେହି ଭୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ନକରିବୁ।

କ. ସ୍ଥାନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିପଥଗମନ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨

ସେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନଥିଲା, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

“ତୁମେ ଆପଣା ଦେଶରୁ... ମୁଁ ଯେଉଁ ଦେଶ ତୁମକୁ ଦେଖାଇବି, ସେହି ଦେଶକୁ ଯାଅ।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୧

ଖ. ସମ୍ପର୍କରେ ବିପଥଗମନ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୩–୧୪

ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ ନଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ।

“ତୁମେ... ଆପଣା ଜ୍ଞାତିକୁଟୁମ୍ବ ଓ ଆପଣା ପିତୃଗୃହରୁ ବାହାରିଯାଅ।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୧

ଗ. ପଦ୍ଧତିରେ ବିପଥଗମନ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬

ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ ନଥିଲା, ସେପରି କାମ କଲେ।

“ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏକ ମହାଜାତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୨

ଚିନ୍ତନ

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ବଦଳାଇବାର ପ୍ରଲୋଭନ ନୂତନ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିଜ ପସନ୍ଦ, ରୁଚି କିମ୍ବା ପରିସ୍ଥିତିକୁ ମାନଦଣ୍ଡ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ହାଲୁକା କରୁ, ସେତେବେଳେ ଏହି ମନୋଭାବ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଆପଣ ଏହି ସତର୍କବାଣୀକୁ କେତେ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହିତ ନେଉଛନ୍ତି?

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଦେଖନ୍ତୁ