ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେଠାକୁ ଯିବା!

“ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କିମ୍ବା ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କି?”—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଆମେ ପ୍ରାୟ କରିଥାଉ। ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ମୂଳ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର।

୧. ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଥମେ ଆପଣଙ୍କୁ କେଉଁଠାକୁ ଯିବାକୁ କହିଥିଲେ, ଏବଂ କାହିଁକି?

ପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ କିଣାନ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ କହିଥିଲେ। ସଦାପ୍ରଭୁ ଦୁଇ ପଦକ୍ଷେପରେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୧ରେ ସ୍ଥାନଟି ଅଜ୍ଞାତ ରହିଥିଲା; ପରେ ୧୨:୭ରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

“ସଦାପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ କହିଲେ, ‘ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ବଂଶକୁ ଏହି ଦେଶ ଦେବା।’”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୭

ଅବ୍ରାମ ଏତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଥିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ବିଶ୍ୱାସରେ ପଦକ୍ଷେପ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ଦେଶରେ ପରେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରର ଜୀବନରେ ଓ ଶେଷରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଥିଲା।

ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। କିଣାନ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ରହିବାର ସ୍ଥାନ ହେବାକୁ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ବିବରଣୀ କହିନଥିଲେ। ସମ୍ଭବତଃ ସବୁ କଥା ଆଗରୁ ଜାଣିଥାନ୍ତେ, ଅବ୍ରାମ ଯିବାକୁ ସାହସ କରିନଥାନ୍ତେ! ଯାହାହେଉ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଯୋଜନା ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲିବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଜୀବନରେ ବହୁତ ସାଧାରଣ।

ପରମେଶ୍ୱର ସାଧାରଣତଃ ଆମ ସମଗ୍ର ଜୀବନର ଯୋଜନାକୁ ଏକଥରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଆମେ ଆଜ୍ଞାପାଳନରେ ଏକ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ସମୟରେ ସେ ପରବର୍ତ୍ତୀ କଥା ଦେଖାନ୍ତି। ଆମେ ଯାହା ଜାଣିବା ଦରକାର, ତାହା କହିବାରେ ସେ କେବେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। କାହିଁକି? ସେ ଚାହାନ୍ତି ଆମେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଓ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଜାଣିବା। ତେଣୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଜୀବନର ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ ସୁବିଧାଜନକ ନ ହୋଇପାରେ—ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସରେ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ ଅଧିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବୁ।

୨. ପରେ ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠାକୁ ଯିବାକୁ କହିଛନ୍ତି କି?

ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନରେ “କାହିଁକି” ପଚାରିବାର କାରଣ ହେଉଛି—ପରମେଶ୍ୱର କୌଣସି ବିଶେଷ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିମ୍ବା ସୀମିତ ସମୟ ପାଇଁ ଆମକୁ କୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ତାହା ଚିହ୍ନିବା। ଅନେକ ସମୟ ସେହି କାମ ଶେଷ ହେଲେ ଲୋକ ପୁଣି ପୂର୍ବ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରେ। ପଢ଼ା, ସେବା କିମ୍ବା କାହାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର କେବେ କେବେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପଠାନ୍ତି।

ଅବ୍ରାହାମ ଦୁଇଥର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ବିନା ତାଙ୍କ ରହିବାର ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୁଇ ଘଟଣାରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ପ୍ରେରଣା ଚାଳିତ କରୁଥିଲା।

କ. ଅବ୍ରାମ ମିସରକୁ ଗଲେ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୧୦

ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର କାରଣରୁ ଅବ୍ରାମ ମିସରକୁ ଗଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ମିସର ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ସୁବିଧାଜନକ ଲାଗିଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ଯାହା ଦେଇଥିଲେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ଚାହିବାର ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଇପାରେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ ସନ୍ତୋଷ ବହୁତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ ରହିବାକୁ କହିଥିଲେ, ସେହି ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିବା ଫଳରେ ସେ ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରଲୋଭନରେ ପଡ଼ିଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ଆଦିପୁସ୍ତକ ୨୦ରେ ଏହି ପ୍ରକାର ଭୁଲ ପୁଣି ହେଲା।

ଖ. ଅବ୍ରାହାମ କାଦେଶ ଓ ଶୂର ମଧ୍ୟରେ ବସତି କଲେ, ପରେ ଗରାରରେ ରହିଲେ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୨୦:୧

ଲୋଟ ଓ ସଦୋମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଘଟଣା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ମନରେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୋଷ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଇପାରେ। ଏହି ଘଟଣା ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୮–୧୯ର ପରେ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ସଦୋମ ଓ ଗମୋରା ସହିତ ଲୋଟଙ୍କ ପରିବାରର ଅବସ୍ଥାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହିତ ବିଚାର କଲେ।

ପଦକ୍ଷେପଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅବ୍ରାହାମ ଧୀରେ ଧୀରେ କିଣାନରୁ ବାହାରକୁ ସରିଗଲେ। ଶେଷରେ ଗରାର ନାମକ ଅନ୍ୟଜାତୀୟ ନଗରରେ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ତଳେ ନିଜକୁ ରଖିଲେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଖୋଲା ଦେଶରେ ରହିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ। ନିଜ ପ୍ରାଣ ପ୍ରତି ଭୟରୁ ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ବିଷୟରେ ପୁଣି ମିଥ୍ୟା କହିଲେ। ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଯିବାର ବିପଦରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା କେତେ ନୈତିକ ଭାବେ ଭୁଲ ଥିଲା ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିବା ଉଚିତ।

କୃପାର କାହାଣୀ ଚାଲିଥାଏ

ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ନୈତିକ ବିଫଳତା ସତ୍ତ୍ୱେ ପରମେଶ୍ୱର ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରି ସାରାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ରଖିଲେ। ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଅବ୍ରାହାମ ବିଫଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ସାରାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କଲେ ଓ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଖରାପ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତି ବିବାହିକ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କଲା ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ କଲା।

ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ସାରା କି ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ଥିଲେ? ୧ ପିତର ୩:୧–୬ରେ ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଶୁଚିତା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇଛି।

“ପୂର୍ବକାଳରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଆଶା ରଖୁଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବରେ ନିଜକୁ ସଜାଉଥିଲେ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବଶୀଭୂତ ହେଉଥିଲେ; ସାରା ଯେପରି ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କହି ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିଥିଲେ।”

୧ ପିତର ୩:୫–୬

ଆମେ ଧାରଣା କରିପାରୁ ଯେ ସାରା ପରିଣାମକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଥିଲେ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭୁଲ ସିଦ୍ଧାନ୍ତରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ଯେ, ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ସାରା ସେହି ଅନ୍ୟଜାତୀୟ ରାଜାଙ୍କ ଅନୈତିକ ଦାବିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥାନ୍ତେ।

ଚିନ୍ତନ

ଆଜ୍ଞାପାଳନ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପୋଷେ; ବିଶ୍ୱାସ ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତି ଆଣେ, ଏବଂ ସେହି ଶାନ୍ତିରେ ଆମେ ଭଲ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେଇପାରୁ। ତାହାର ବିପରୀତ, ଅବାଧ୍ୟତା ଅସୁରକ୍ଷାବୋଧକୁ, ଅସୁରକ୍ଷାବୋଧ ଭୟକୁ ଓ ଭୟ ଭୁଲ କିମ୍ବା ଅନୈତିକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ନେଇଯାଏ।

ଏହି ଦୁଇ ଘଟଣାରେ ଅବାଧ୍ୟତା କିପରି ଅସୁରକ୍ଷାବୋଧ ଓ ଭୟକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ଅବାଧ୍ୟତା ଲୋକକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାନ୍ତିରୁ ଦୂରେ ନେଇ ନିଜ ଚାଳକଳା ଓ ସମ୍ପଦ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରାଏ। ଅସୁରକ୍ଷାବୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଭୟ ବଢ଼େ ଏବଂ ବିଚାର ଭୁଲ ହୋଇଯାଏ।

ଆଜ୍ଞାପାଳନ ତାହାର ବିପରୀତ। ଏହା ଆମକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରାଏ; ସେହି ବିଶ୍ୱାସରୁ ଶାନ୍ତି ଆସେ, ଏବଂ ସେହି ଶାନ୍ତିରେ ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବିଚାରରେ ଭଲ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେଇପାରୁ।

ଆପଣ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି କି, ନା ଅସୁରକ୍ଷାବୋଧ ସହିତ ଲଢ଼ୁଛନ୍ତି?

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଦେଖନ୍ତୁ