ପୂର୍ବ ପୃଷ୍ଠାରେ ଆମେ ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪:୧–୧୦ରେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ଉପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାକୁ ଦେଖିଲୁ। ଏବେ ଏହି ଶିକ୍ଷାକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା: ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ସାଧାରଣ ଲାଗେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନି ତାହାର ଉତ୍ସକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ ଯୋଡ଼ିବା।

ଆମ ଜୀବନରେ ପ୍ରୟୋଗ

ନିଜ ଜୀବନକୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁ। ପରମେଶ୍ୱର କେତେ ପ୍ରକାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି ଭାବନ୍ତୁ। ପରିସ୍ଥିତି ଅନ୍ୟରକମ ହୋଇପାରୁଥାନ୍ତା। ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଆହୁରି ସତର୍କତାର ସହିତ ଚିହ୍ନିବାକୁ ଶିଖନ୍ତୁ।

ଆମ ଦୈନିକ ପାରିବାରିକ ଭକ୍ତି ସମୟରେ ଦିନରେ ଘଟିଥିବା ବିଭିନ୍ନ କଥା ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉ। ସପ୍ତାହକୁ ଗୋଟେ ଦିନ ଆମେ ସାଧାରଣତଃ ଧ୍ୟାନ ଦେଇନଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଇପାରୁ।

ଚିତ୍ର: ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରତି ଆମ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା।

ଜଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ମୋତେ ଏକଥର କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ନିଜ ଜୀବନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଦେଖିଲେ ବହୁତ କିଛି ଭଲ ଥିବା ଦେଖିଲି। ମୁଁ ବୁଝିଲି, ସେ ନିଜ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପରିବାରର ଶାନ୍ତି, ପ୍ରେମ, ଯୋଗାଣ ଓ ଯତ୍ନକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭାବେ ଚିହ୍ନିନଥିଲେ। ଚାକିରି ଖୋଜିବାରେ ସେ ଅସୁବିଧା ଭୋଗୁଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ରାସ୍ତାରେ ନିରାଶ୍ରୟ ନଥିଲେ; ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିଲା।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପରିବାର ଓ ମଣ୍ଡଳୀରେ ବଢ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଭଲ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁତ ସହଜରେ ସାଧାରଣ ବୋଲି ଧରିନେଇପାରନ୍ତି। ଏପରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଧ୍ୟମରେ ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ନିଜ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ କରୁଛନ୍ତି।

ଏହି ଭଲ ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ସ ପରମେଶ୍ୱର ବୋଲି ଆମେ ହୃଦୟରୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଭୁଲିଯାଉ। ଏହି ସଂଯୋଗ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ବିଶ୍ୱାସୀ ଭାବିବା ଆରମ୍ଭ କରେ—“ଜଗତ ଯାହା କହୁଛି ସେହିଟା କି ଆଉ ଭଲ?” କିନ୍ତୁ ଜଗତର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ସତରେ ଯାହା କହେ ତାହା ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।

ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସମ୍ପର୍କ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଜୀବନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟରେ ଆପସ କରି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିବା ଜୀବନକୁ ଦେଖନ୍ତୁ—ଅନେକ କଷ୍ଟ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଆସିଛି।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପରିବାରରେ ବଢ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ

ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ପରିବାରରେ ବଢ଼ିଥିବା କିଛି ଯୁବକ-ଯୁବତୀ କ'ଣ ସତରେ ଭଲ ଓ ମହାନ ତାହାକୁ ନେଇ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ମାତାପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାପାଳନ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ଜୀବନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନପଥ ସହିତ ଯୋଡ଼ା ଅଛି ବୋଲି ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

କିଛି ଲୋକ ଭାବନ୍ତି—ଭକ୍ତିମୟ ଘରର ସମସ୍ତ ଲାଭକୁ ରଖି ଜଗତର କାମନାକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଏଭଳି ଚାଲେ ନାହିଁ। “ମୁଁ ଜଗତର ଅଶୁଭତାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବି, ତଥାପି ଘରର ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ରହିବ” ବୋଲି ଭାବିବା ବିପଦଜନକ। ଜଗତର ପାପୀ ପଥ ଶେଷରେ ଆଘାତ, ବେଦନା, ସଂଘର୍ଷ ଓ କଷ୍ଟ ଆଣେ।

ଆମେ ସତ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯେତେ ଅଧିକ ଜୀବନଯାପନ କରୁ, ତେତେ ଅଧିକ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବୁ। ଘରର ଶାନ୍ତି, ପ୍ରେମ ଓ ଦୟା—ଏଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ଆସେ, କାରଣ କେହି ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନଯାପନ କରୁଛନ୍ତି। ବିବାଦ, ଘୃଣା, ତିକ୍ତତା ଓ ଫଳହୀନତା ଅବାଧ୍ୟତାରେ ବଢ଼େ। ଏହିକାରଣରୁ ଯୁବମାନେ ଜଗତର ଜୀବନପଦ୍ଧତିର ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଫଳ ନଦେଖିଥିଲେ, କୌଣସି ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ଜୀବନପଥ ଭଲ ବୋଲି ସହଜରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇପାରନ୍ତି।

ଚିତ୍ର: ସତ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦର ସଂଯୋଗକୁ ଚିହ୍ନିବା।

“ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇମାନେ, ଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସିଦ୍ଧ ବର ଉପରୁ, ଜ୍ୟୋତିର୍ଗଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଆସେ; ତାଙ୍କଠାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କିମ୍ବା ଛାୟାର ଘୁରାଣି ନାହିଁ।”

ଯାକୁବ ୧:୧୬–୧୭

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଦେଖନ୍ତୁ