ପୂର୍ବ ବିବରଣୀର କିଛି କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କୁହାଯାଇନଥିଲା। ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪:୧୭–୨୪ରେ ଆମେ ବୁଝିପାରୁ ଯେ ଯୁଦ୍ଧର ପୂର୍ବରୁ କିମ୍ବା ସମୟରେ ଅବ୍ରାମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗଭୀର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲେ।

୨. ଏକ ଗୁପ୍ତ ପ୍ରାର୍ଥନା

ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ ଯୁଦ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆଉ ଏକ କଥା ଦେଖାଏ। ପୂର୍ବରୁ ଆମେ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥିଲୁ—ସେନା, ସଂଖ୍ୟା ଓ ଯୁଦ୍ଧଯୋଜନା। କିନ୍ତୁ ସଦୋମର ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଅବ୍ରାମଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଘଟଣାର ଆତ୍ମିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମିକୁ ଖୋଲିଦେଏ। ଅବ୍ରାମ ସଦୋମ ଓ ଗମୋରାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଫେରାଇଥିବା ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ନିଜ ପାଇଁ କିଛି ନେବାକୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ।

ସଦୋମର ରାଜା—ସମ୍ଭବତଃ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପଳାଇ ବଞ୍ଚିଥିଲେ—ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ:

“ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ; ସମ୍ପତ୍ତି ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ନିଅ।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪:୨୧

ଅବ୍ରାମ ଏହି ସୁଯୋଗକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସିଦ୍ଧାନ୍ତର କାରଣ କହିଲେ:

“ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଧିକାରୀ ସର୍ବୋପରିସ୍ଥ ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଶପଥ କରିଛି ଯେ ତୁମ୍ଭର କିଛି—ସୂତାରୁ ଜୋତାର ବନ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ମୁଁ ନେବି ନାହିଁ; ଯେପରି ତୁମେ କହିପାରିବ ନାହିଁ, ‘ମୁଁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ଧନୀ କରିଛି।’”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪:୨୨–୨୩

ଏଥିରୁ ଲାଗେ ଯେ ଏହି ସାହସୀ ଅଭିଯାନ ବିଷୟରେ ଅବ୍ରାମ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଥିଲେ। ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ତାହାକୁ ଏପରି ଭାବେ କଳ୍ପନା କରେ:

“ତୁମେ ଯଦି ମୋତେ ଲୋଟଙ୍କୁ ନେଇ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଫେରାଇ ଆଣ, ମୁଁ ଲୁଟରୁ କିଛି ନେବି ନାହିଁ।”

ଏହା ସମମୂଲ୍ୟର କୌଣସି ଦେବା-ନେବା ନଥିଲା। ଅବ୍ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ନିଜ ହୃଦୟ ଛଡ଼ା କିଛି ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ କାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛନ୍ତି—“ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଧିକାରୀ ସର୍ବୋପରିସ୍ଥ ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁ।”

ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଚୁକ୍ତି ହେଲେ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଦେବା-ନେବା କିଛି ସମାନ ହୁଏ: “ତୁମେ ମୋତେ ଏହା କରିଦିଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି କରିଦେବି।” ଅବ୍ରାମ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାହା ନଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କ'ଣ? ସେ ଆମର ସମ୍ପତ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକତା ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ଆମ ହୃଦୟ, ଆମର ନିଷ୍ଠା ଓ ସମର୍ପଣକୁ ଚାହାନ୍ତି। ଅବ୍ରାମ ଦଶମାଂଶ ଦେଲେ ବୋଲି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଧନ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା ନୁହେଁ; ଦାନ ଆମର ଭକ୍ତି, କୃତଜ୍ଞତା ଓ ସମର୍ପଣକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ଚିତ୍ର: ପରମେଶ୍ୱର—ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଧିକାରୀ।

ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇ ଅବ୍ରାମ ପ୍ରକାଶ କଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଜୟ ପାଇବା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା କୌଣସି ସମ୍ପଦଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଲୋଟ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ସ୍ପଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଚିନ୍ତା ସହିତ ଏକ ସାହସୀ ଭରସା ମଧ୍ୟ ଥିଲା—ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବେ ଓ କରିବେ।

ସମ୍ଭବତଃ ପୂର୍ବବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ପରମେଶ୍ୱର କେତେ ପ୍ରକାରରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଥିଲେ ଦେଖି ଅବ୍ରାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ିଥିଲା। ସେ ବୁଝିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ସତରେ ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଯତ୍ନ ପାଇଁ ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଚିନ୍ତାକୁ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇପାରିବେ।

୩. ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭରସା

ଅବ୍ରାମଙ୍କ ଭରସା ଶୂନ୍ୟରୁ ଆସିନଥିଲା। ସେ ନିଜ ଅଳ୍ପ “ରୁଟି ଓ ମାଛ” ସଦୃଶ ସମ୍ପଦକୁ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ ଓ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଫେରିଲେ। ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଭରସା କରିବା ଶିଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଉପସ୍ଥିତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟରେ ନିର୍ଭର କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ କଲା। ଗୀତସଂହିତା ୪୬ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଘୋଷଣା କରେ।

“ସୈନ୍ୟାଧିପତି ସଦାପ୍ରଭୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି; ଯାକୁବଙ୍କ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗ।”

ଗୀତସଂହିତା ୪୬:୭, ୧୧

ବିଶ୍ୱାସୀ ମଧ୍ୟ ସେହି ଭରସା ରଖିପାରେ। ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପରେ ଯୀଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ:

“ଦେଖ, ଯୁଗାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସଦାସର୍ବଦା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଅଛି।”

ମାଥିଉ ୨୮:୨୦

ଅବ୍ରାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ଚିତ୍ର ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି କି?

ଘରଠାରୁ ଦୂରେ ପେଶାଦାର ସେନାକୁ ପରାଜିତ କରିବାରେ ଅବ୍ରାମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଲେ। ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ଏହା ଶିଖୁ: ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଯାହା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାର ସ୍ଥାନକୁ ତାଙ୍କ ଭଲତା ପହଞ୍ଚାଇବା।

ତଥାପି ଏହି ଘଟଣାରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର—ମଲ୍କୀଷେଦକ।

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଦେଖନ୍ତୁ