ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେପରି କାମ କରିବା!

୧. କଠିନ ପରିସ୍ଥିତି

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୧ରେ ସମସ୍ୟା ଓ ପ୍ରଲୋଭନ ଦୁହିଁ ଦେଖାଯାଏ।

“ଅବ୍ରାମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସାରୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ତାନ ପ୍ରସବ କରିନଥିଲେ; ତାଙ୍କର ହାଗାର ନାମକ ଜଣେ ମିସରୀୟ ଦାସୀ ଥିଲା।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୧

ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂକଟ ସହିତ ଏକ ପ୍ରଲୋଭନ ମଧ୍ୟ ଆସିପାରେ। ଅବ୍ରାମ ଓ ସାରୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବହୁ ବର୍ଷ ବିବାହିତ ଜୀବନ ପରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ନଥିଲା। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବେଦନା ସହିତ ସାମାଜିକ ଲଜ୍ଜା ମଧ୍ୟ ଥିଲା—ଆଜି ମଧ୍ୟ କିଛି ସମାଜରେ ସନ୍ତାନହୀନ ଦମ୍ପତି ଏପରି ଚାପ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ୟା କେବଳ ସାରୀଙ୍କ ସନ୍ତାନହୀନତା ନୁହେଁ; ସଦାପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ବଂଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ।

“ସଦାପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ କହିଲେ, ‘ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ବଂଶକୁ ଏହି ଦେଶ ଦେବା।’ ... ‘ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ବଂଶକୁ ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ସଦୃଶ ବହୁସଂଖ୍ୟକ କରିବା।’”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୨:୭; ୧୩:୧୬

ଆଜିର ଦିନରେ ଥାନ୍ତେ, ଅବ୍ରାମ ଓ ସାରୀ ସନ୍ତାନ ପାଇବାକୁ ଚିକିତ୍ସା ସହାୟତା ଖୋଜିଥାଇପାରନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ସାରୀ ଏକ ଗଭୀର କଥା ଜାଣୁଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଦେଖ, ସଦାପ୍ରଭୁ ମୋତେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରସବରୁ ବାରଣ କରିଛନ୍ତି” (ଆଦି ୧୬:୨)। ଅର୍ଥାତ୍, ସେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ଶେଷ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ହାତରେ। ତେବେ ଯଦି ସେ ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ, ହାଗାରକୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ କାହିଁକି ଦେଲେ? ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସନ୍ଦେହ ଓ ନିରାଶାର ଚାପକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା।

ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଦେଶକୁ ଆଣିଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହେଉଛି ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ମହାଜାତି ହେବ। କିନ୍ତୁ ବଂଶ ନଥିଲେ ଦେଶର ଅର୍ଥ କ'ଣ? ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଅବ୍ରାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ଗଭୀର ପରୀକ୍ଷା ହେଲା। ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅଧିକ ଗଭୀରରେ ଜାଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଥିଲା। ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୫ରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।

“ହେ ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋତେ କ'ଣ ଦେବ? ମୁଁ ତ ସନ୍ତାନହୀନ... ଦେଖ, ତୁମେ ମୋତେ କୌଣସି ସନ୍ତାନ ଦେଇନାହାଁ; ଏହିକାରଣରୁ ମୋ ଗୃହଜାତ ଜଣେ ମୋର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୫:୨–୩

ପରମେଶ୍ୱର କେବେ କଥା ନକହିଥାନ୍ତେ ହୋଇପାରେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସହଜ ହୋଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱର କହିଥିଲେ। ଅବ୍ରାମଙ୍କ ନାମର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟ “ପିତା” ସହିତ ସମ୍ପର୍କିତ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସନ୍ତାନ ନଥିଲା। ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୫:୬ କୁହେ ଯେ ଅବ୍ରାମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ବିଶ୍ୱାସକୁ ପରମେଶ୍ୱର ଗଢ଼ୁଥିଲେ ଓ ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସହନଶୀଳତାର ସତ୍ୟ ଗୁଣ ହେଉଛି—ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେବାକୁ ଯାଉଛି ବୋଲି ଲାଗିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୁହେଁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପୂରା ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା।

୨. ବିପଥଗମନ

ପ୍ରାଚୀନ ନିକଟ ପୂର୍ବର କିଛି ସମାଜରେ, ହାରାନ ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରାଚୀନ ଦଳିଲରେ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ପ୍ରଚଳିତ ପଦ୍ଧତି ଥିଲା: ସ୍ତ୍ରୀ ସନ୍ତାନହୀନ ହେଲେ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମାଇବାକୁ ଆଇନସମ୍ମତ ଓ ସାମାଜିକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଉଥିଲା। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ପାଳନ କରିପାରୁଥିଲେ। ଅବ୍ରାମ ଓ ସାରୀ ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୩–୪ରେ ଏହି ପଦ୍ଧତିକୁ ନିଜ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ଭାବରେ ନେଲେ।

“ଅବ୍ରାମ କିଣାନ ଦେଶରେ ଦଶ ବର୍ଷ ବାସ କରିବା ପରେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସାରୀ ନିଜ ମିସରୀୟ ଦାସୀ ହାଗାରକୁ ନେଇ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ସ୍ତ୍ରୀରୂପେ ଦେଲେ। ସେ ହାଗାରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲା; ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଛି ବୋଲି ଦେଖି ସେ ନିଜ ମାଲକିନୀକୁ ତୁଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନ କଲା।”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୩–୪

ଏହା ହଠାତ୍ ନିଆଯାଇଥିବା ଏକ ଆବେଗପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଦଶ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସମୟ ପ୍ରାୟତଃ ଆମ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପରୀକ୍ଷା କରେ। ଆମେ ପଚାରିବା ଆରମ୍ଭ କରୁ: “ପରମେଶ୍ୱର ସତରେ ଏହାହିଁ କହିଥିଲେ କି? ମୁଁ କି ଭୁଲ ବୁଝିଲି?”

ଚିନ୍ତନ

• ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାର ପରାମର୍ଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଆଲୋକରେ ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
• ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଅବ୍ରାମ ସଠିକ୍ କାମ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ପଳାଇପାରୁନଥିଲେ।
• ଜୀବନ ଓ ସନ୍ତାନଦାନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାର୍ବଭୌମ ହାତକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ।
• କେବେ କେବେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଆମ ପରିସ୍ଥିତିକୁ କଠିନ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱାସ ଗଢ଼ିଉଠେ।

୩. ପରିଣାମ

ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିର୍ଭରତା ଆମର ବଡ଼ ସମସ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ବିଶେଷକରି ସମ୍ପନ୍ନ ଓ ସାମଗ୍ରୀକ ସାଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଜରେ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାମକୁ ଆମେ ସହାଯ୍ୟ କରିଦେବୁ” ବୋଲି ଭାବିବା ସହଜ। ଆମେ କ'ଣ କରିପାରୁ ତାହାରେ ଗର୍ବ କରୁ। ଅବ୍ରାମଙ୍କ ପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସରେ କରିବାକୁ ଥିବା କଥାକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନୁକରଣ କଲେ ତାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମର ଗରିବ ନକଲ ହୋଇଥାଏ।

ଲେଖକ ଏକ ଫଳଗଛର ଉଦାହରଣ ଦେଇଛନ୍ତି: ଫୁଲ ଓ ଫଳ ପ୍ରଥମେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ରୋଗ ଲାଗିଲେ ଶେଷରେ ଶୁଖି ଝରିଯାଏ। ପାପକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ନକରିଲେ ସମସ୍ୟା ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମୟ ଓ ପଥ ଛାଡ଼ି ନିଜ ପଦ୍ଧତିରେ କାମ କଲେ ଅନେକ କଷ୍ଟଦାୟକ ପରିଣାମ ଆସେ। ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ “ଶରୀରର କାମ” ସହିତ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଚାରିଟି ପରିଣାମ ଯୋଡ଼ିଛି:

• ଇଶ୍ମାଏଲଙ୍କ ବଂଶ ଓ ଇସ୍ହାକଙ୍କ ବଂଶ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଚିତ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
• ଅବ୍ରାହାମ ଓ ସାରାଙ୍କ ବିବାହରେ ଅଧିକ ସମସ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା (ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬)।
• ଅବ୍ରାହାମ ନିଜ ଜୀବନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଶ୍ୱସ୍ତତାକୁ ସେହି ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ହରାଇଲେ।
• ବାହାରର ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ହେଲା।

ମୂଳ ଇଂରାଜୀ ଅଧ୍ୟୟନ ଇଶ୍ମାଏଲ ଓ ଇସ୍ହାକଙ୍କ ବଂଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ଘଟଣାକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମଧ୍ୟପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାର ଏକ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଉଦାହରଣ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏବଂ ନିହିମିୟା ୨:୧୯ ଓ ୧୯୪୮ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସଂଘର୍ଷକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ। ଲେଖକଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆତ୍ମିକ ବିଷୟ ହେଉଛି—ଗାଲାତୀୟ ପତ୍ରରେ ଯେପରି ଶିଖାଯାଇଛି, “ଶରୀର” ଓ “ଆତ୍ମା” ପରସ୍ପର ବିରୋଧୀ। ସେ ସେହି ସହିତ ଏହା ମଧ୍ୟ ଜୋର ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ କୌଣସି ପକ୍ଷକୁ ଘୃଣା କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଉଭୟ ପକ୍ଷକୁ ସୁସମାଚାର ଶୁଣିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ଅର୍ଥରେ ଲେଖକ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ “ଶରୀରର କାମ”କୁ ପ୍ରାୟ ୪,୦୦୦ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଶିକ୍ଷାମୂଳକ ଉଦାହରଣ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମିକ ନୀତି

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ବାଧା ରହେ। ପ୍ରଥମ ବାଧା ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ହେବାର ସମୟରେ: ଆମର ନିଜ କାମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟେ ଗ୍ରହଣୀୟ ହୋଇପାରିବୁ ନାହିଁ। ପାପୀ ଲୋକକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନ ହେବାକୁ ପଡ଼େ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ବାଧା ମଧ୍ୟ ସେତେଇ ବିପଦଜନକ, କିନ୍ତୁ ଗିର୍ଜାଘରରେ ପ୍ରାୟତଃ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱାସରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପରେ ବିଶ୍ୱାସରେ ଚାଲିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନିଜ ଶକ୍ତି, କାମ ଓ ସମ୍ପଦ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବାକୁ ଲାଗେ। ପାଉଲ କଲସୀୟ ୨:୫–୭ରେ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି।

“ଯଦ୍ୟପି ମୁଁ ଦେହରେ ଅନୁପସ୍ଥିତ, ତଥାପି ଆତ୍ମାରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛି; ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି ଆନନ୍ଦ କରୁଛି। ତେଣୁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯେପରି ପ୍ରଭୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛ, ସେପରି ତାଙ୍କରେ ଚାଲ; ତାଙ୍କରେ ମୂଳବଦ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କରେ ଗଢ଼ିଉଠି, ଶିକ୍ଷାନୁସାରେ ବିଶ୍ୱାସରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, କୃତଜ୍ଞତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ।”

କଲସୀୟ ୨:୫–୭

ଏହି ଦୁଇ ପଥକୁ ଯେତେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଚିହ୍ନିବୁ ଓ ସଚେତନ ଭାବେ ବିଶ୍ୱାସର ପଥକୁ ବାଛିବୁ, ତେତେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା କମିବ। ଯୁଦ୍ଧ ସହଜ ହେବ ବୋଲି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାର କାରଣରୁ ହେଉଥିବା ଆତ୍ମିକ କ୍ଷତି ବହୁତ କମିଯିବ।

୪. ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମାଧାନ

ପରମେଶ୍ୱର ଚାହାନ୍ତି ଆମେ ପରୀକ୍ଷାରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବା ଓ ଶତ୍ରୁର ପ୍ରଲୋଭନକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା। ଅବ୍ରାହାମ, ସାରା, ହାଗାର ଓ ଇଶ୍ମାଏଲଙ୍କ ଘଟଣା ଜଗତର ପଦ୍ଧତି ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଦ୍ଧତିର ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ।

ଜଗତର ପଥ ଭଲ ଲାଗିପାରେ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୨

ସାରୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବାକୁ ସେହି ସମୟର ସାମାଜିକ ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ। ଆରମ୍ଭରେ ଅବ୍ରାମ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବେ; କିନ୍ତୁ ସମୟ, ଚାପ ଓ ସନ୍ଦେହ ତାଙ୍କୁ ଜଗତର ଉପାୟକୁ ସମ୍ଭବ ସମାଧାନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଇଲା। ଜଗତ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ କହେ, “ଏହି ଉପାୟଟା ସର୍ବୋତ୍ତମ।” କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାମ ତାଙ୍କ ପଦ୍ଧତିରେ କଲେ ସେ ଯାହା ଦରକାର ତାହା ଯୋଗାଇପାରନ୍ତି।

ଜଗତ ତ୍ୱରା କରେ — ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୩–୪

“ଅବ୍ରାମ କିଣାନ ଦେଶରେ ଦଶ ବର୍ଷ ବାସ କରିବା ପରେ...”

ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୬:୩

ପରମେଶ୍ୱର ଇସ୍ହାକ ଜନ୍ମିବା ପୂର୍ବରୁ ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ ବହୁ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଯୋଜନାକୁ ଦ୍ରୁତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଇଶ୍ମାଏଲ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ବୟସ ୮୬ ବର୍ଷ (ଆଦି ୧୬:୧୬), ଇସ୍ହାକ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ୧୦୦ ବର୍ଷ (ଆଦି ୨୧:୫)। ପରମେଶ୍ୱର ତ୍ୱରାରେ ନାହାନ୍ତି। ଆମେ ତାଙ୍କ ଯୋଜନାକୁ ଦ୍ରୁତ କରି ତାଙ୍କୁ “ସାହାଯ୍ୟ” କରୁଛୁ ବୋଲି ଭାବୁଥାଉ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଅଧିକ ବିଳମ୍ବ ଓ କଷ୍ଟ ଆଣିପାରୁ। ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଆଉ କୁହେ: ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରାୟତଃ ପ୍ରଥମେ ଆମର ନିଜସ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟିକଳ୍ପକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ପରେ ନିଜ ଶର୍ତ୍ତରେ ତାହାକୁ ପୁଣି ଗଢ଼ନ୍ତି।

ଜଗତ ଆତ୍ମନିର୍ଭର — “ସେ ହାଗାରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ”

ସେହି ସମାଜର ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ଦାସୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁତ୍ରକୁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନିଜ ପୁତ୍ର ବୋଲି ଧରାଯାଇପାରୁଥିଲା। ଆଇନର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହଁ; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ବାସ୍ତବତାକୁ ଏହା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେନାହିଁ।

ଜଗତ ସାଧାରଣତଃ ଯାହା ନିଜ ଜ୍ଞାନ, ଧନ, ପ୍ରଯୁକ୍ତି କିମ୍ବା ସମ୍ପଦରେ କରିପାରେ ସେହିକୁ ମାନେ। ପରମେଶ୍ୱର ତଥାପି ପ୍ରାୟତଃ ଆମକୁ ଆମ ସମର୍ଥ୍ୟରୁ ବଡ଼ କାମକୁ ଡାକନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପଥରେ ଅସମ୍ଭବ ପରି ଲାଗୁଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରେ। ଇସ୍ହାକ ଏହି ଅର୍ଥରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଅଦ୍ଭୁତ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ।

ଜଗତ ନିଜ କାମରେ ଗର୍ବ କରେ

ଅବ୍ରାହାମ ଓ ସାରା ଭାବିଥିଲେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ହାଗାର ଗର୍ଭବତୀ ହେବା ପରେ ସମ୍ପର୍କ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଓ ସେ ଶେଷରେ ପଳାଇଗଲା (ଆଦି ୧୬:୬)। ମାନବ ପଦ୍ଧତି ମାନବକୁ ଉଚ୍ଚ କରେ; ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥ ତାଙ୍କୁ ମହିମା ଦେଇଥାଏ। ମାନବ ନିଜ ପ୍ରତିଭା, ଧନ, ଖ୍ୟାତି ଓ ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧ ସମ୍ପଦ ବ୍ୟବହାର କରି “ମୁଁ ଯାହା ପାରୁଥିଲି ସବୁ କରିଛି” ବୋଲି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ଅବ୍ରାମ ନିଜ ସମ୍ପଦ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଓ ସେହି ସମାଜର ଆଇନ ଭଙ୍ଗ କଲେ ନାହିଁ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ମାନବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରେ; କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟର ପଥ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଗୌରବ ଦେଏ; ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମା ଦେଏ।

ଜଗତ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ସତ୍ୟକୁ ବଦଳାଏ

ଅବ୍ରାମ ଏତେ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ ଏହି ଉପାୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥ କି ନୁହେଁ ବୋଲି ତାଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଥିଲା। ଏଠାରେ ବିବାହର ମୂଳ ନୀତି ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ମନରେ ସେମାନେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ କିଛି ଭୁଲ ଅଛି, ତଥାପି ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥ ସଦା ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ରହେ।

ଜଗତ ଦେଖା, ଭାବନା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଚାଲେ

ଅବ୍ରାମଙ୍କ ନାମରେ “ପିତା”ର ଅର୍ଥ ଥିଲା, ଆଉ ପରମେଶ୍ୱର କହିଥିଲେ ତାଙ୍କ ବଂଶ ଆକାଶର ତାରା ପରି ହେବ; କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପରିସ୍ଥିତି ତାହାର ବିପରୀତ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ—ଜଗତ ଯାହା ଦେଖେ, ଅନୁଭବ କରେ ଓ ମାପିପାରେ ତାହାରେ ଚାଲେ; ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥ ବିଶ୍ୱାସରେ ଚାଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସୀମାଭିତରେ ଅସଂଖ୍ୟ ସୃଜନଶୀଳ ଉପାୟରେ କାମ କରିପାରନ୍ତି।

ସାରାଂଶ

ଅବ୍ରାହାମ, ସାରା ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସମସ୍ତେ ଶେଷରେ ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ଉପାୟ ଏକ ବଡ଼ ଭୁଲ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ସହଜରେ ଭୁଲିହେବ ନାହିଁ। ଅବ୍ରାହାମ ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମୟରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଥାନ୍ତା। ସେ ନିଜ ଇତିହାସକୁ ପୁଣି ଲେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଆମେ ନିଜ ଜୀବନରେ ଏହି ବିପଥଗମନକୁ ଏଡ଼ାଇବାର ସୁଯୋଗ ରଖୁଛୁ।

ଆମେ କି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଥରେ ରହିବୁ? ଆଜିଠାରୁ ଏହାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବା। ବିପଥଗମନ ବଡ଼ ଅସୁବିଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ; ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ କୃପାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶେଷରେ ସମାଧାନ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୂଲ୍ୟ ସଦା ବଡ଼।

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ: ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ଦେଖନ୍ତୁ