ଆମ ଜୀବନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାର ନିଶ୍ଚୟତା।

ସାତୋଟି ପ୍ରତିଜ୍ଞା — ଆଦି ପୁସ୍ତକ ୧୨:୨–୩

^୨ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭଠାରୁ ଏକ ମହାଗୋଷ୍ଠୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା, ପୁଣି ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ତୁମ୍ଭର ନାମ ମହତ କରିବା; ତୁମ୍ଭେ ଆଶୀର୍ବାଦର ଆକର ହେବ।

^୩ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ୍ଭକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି, ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା; ପୁଣି ଯେକେହି ତୁମ୍ଭକୁ ଅଭିଶାପ ଦିଏ, ଆମ୍ଭେ ତାହାକୁ ଅଭିଶାପ ଦେବା; ଆଉ ତୁମ୍ଭଠାରୁ ପୃଥିବୀର ସବୁ ବଂଶ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।

ଉପରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପଦ ଦୁଇଟି ପଢ଼ନ୍ତୁ। ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ରଖିବା ପାଇଁ ନିମ୍ନର ଖାଲି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ଉତ୍ତର ଦେଖିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଉପରେ ଦବାନ୍ତୁ।

1. ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭଠାରୁ ଏକ
   ________

   ମହାଗୋଷ୍ଠୀ
   ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା। (୧୨:୨କ)
2. ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ
   ________

   ଆଶୀର୍ବାଦ
   କରିବା। (୧୨:୨ଖ)
3. ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର
   ________

   ନାମ
   ମହତ କରିବା। (୧୨:୨ଗ)
4. ତୁମ୍ଭେ
   ________

   ଆଶୀର୍ବାଦର ଆକର
   ହେବ। (୧୨:୨ଘ)
5. ଯେଉଁମାନେ ତୁମ୍ଭକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି,
   ________

   ଆମ୍ଭେ
   ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା। (୧୨:୩କ)
6. ଯେକେହି ତୁମ୍ଭକୁ
   ________

   ଅଭିଶାପ ଦିଏ
   , ଆମ୍ଭେ ତାହାକୁ
   ________

   ଅଭିଶାପ ଦେବା
   । (୧୨:୩ଖ)
7. ତୁମ୍ଭଠାରୁ ପୃଥିବୀର
   ________

   ସବୁ ବଂଶ
   ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। (୧୨:୩ଗ)

ଆଦି ପୁସ୍ତକ ୧୨:୧–୩ର ସାରକଥା

ଏହି ଧାରା: ଆଶୀର୍ବାଦର ପ୍ରବାହ

ଆଦି ପୁସ୍ତକ ୧ ଓ ୨ରେ ପରମେଶ୍ୱର ଯେପରି କାମ କରିଥିଲେ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଧାରା ଦେଖୁଛୁ। ସେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳମୟତା ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟତା ଯେଉଁଠାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେଠାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣେ ଓ ଲୋକମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଆନ୍ତି। ସୁସମାଚାରର ଶକ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପା, ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କାମ କରେ।

ପରମେଶ୍ୱର କିପରି କାମ କରନ୍ତି, ଆମେ ସେଥିପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେଉ ବୋଲି ସେ ଚାହାନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାସରେ ଆମେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ତେଣୁ ଆମ ଜୀବନ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ ମହାନ ଓ ଗୌରବମୟ ମଙ୍ଗଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇବା ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଭାବେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେବା ଅପେକ୍ଷା, ସେ ଦେଉଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଦରକାର। ଏହାକୁ ଆମେ “ଆଶୀର୍ବାଦର ପ୍ରବାହ” ବୋଲି କହୁଛୁ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ଜୀବନକୁ ଆସେ ଓ ଆମ ମାଧ୍ୟମରେ ନିରନ୍ତର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟତା କେବଳ ଆମ ପାଖରେ ଅଟକି ରହିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ; ତାହା ଆମ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ, ପରିବାରରେ ଓ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଆମେ ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହିପରି ସାରା ଜଗତରେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରସାରିତ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ।

ସାବଧାନ!

ଏହି ପ୍ରବାହ ଅଟକିଗଲେ ଆତ୍ମିକ ଜୀବନରେ ଅବନତି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ବିଶ୍ୱାସରୁ ପଛକୁ ହଟିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସାଧାରଣତଃ ନିମ୍ନର ଦୁଇଟି ସମସ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଦେଖାଯାଏ।

୧. ଭିତରକୁ କିଛି ଆସୁନାହିଁ

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆମେ ନିଜ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁନାହୁଁ। ହୁଏତ ଆମ ହୃଦୟରେ ତିକ୍ତତା ରହିଛି।

୨. ବାହାରକୁ କିଛି ଯାଉନାହିଁ

ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଦେଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁନାହୁଁ। ଜଗତ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ଏହାର କାରଣ ହୋଇପାରେ। ଆମର ସମୟ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଆତ୍ମିକ ଦାନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟିବା ପାଇଁ ଆମେ ସଚେତନ ଭାବେ କୌଣସି ପଦକ୍ଷେପ ନେଇନାହୁଁ।

ଏହାର ସମାଧାନ ଆମେ ଭାବୁଥିବା ପରି କଠିନ ନ ହୋଇପାରେ। ଆମକୁ ନିଜକୁ ନମ୍ର କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ। କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥପରତାରୁ ମନ ଫେରାଇ, ସେ ଦେଇଥିବା ଧନ, ସମୟ ଓ ଆତ୍ମିକ ଦାନକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟିବାର ଉପାୟ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ।

ଜଗତରୁ ବାହାରି ଆସିବାର ଆହ୍ୱାନ

ଊରରୁ ହାରଣ, ହାରଣରୁ କିଣାନ — ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହେବା ଓ ପବିତ୍ରୀକରଣ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଜଗତରୁ ବାହାରି ଆସିବାର ଆହ୍ୱାନ ପାଇଛନ୍ତି। ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବାହାରି ଆସିଛନ୍ତି, ନା ଏବେ ମଧ୍ୟ ବେଳେବେଳେ ସେଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି? ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଆହ୍ୱାନ କେବଳ ତାଙ୍କର ହେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ସାରା ଜଗତରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନମାନେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଓ ପବିତ୍ରୀକରଣ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନକୁ ଗୋଳାଇ ଦିଅନ୍ତି।

ପରିତ୍ରାଣକୁ ଆମ ଜୀବନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପା ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହ ତୁଳନା କରିପାରିବା। ଅନେକେ ସେଠାରେ ଅଟକିଯାଇ ସେହି କୃପାର ଆନନ୍ଦ କେବଳ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। କେବଳ ଗ୍ରହଣ କରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିଛି ଦେଉନଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଇସ୍ରାଏଲର ମୃତ ସାଗର ଏହାର ଏକ ଉଦାହରଣ। ସେଠାରେ ମାଛ ବଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ। ସେଥିରେ ଜଳ ପ୍ରବେଶ କରେ, କିନ୍ତୁ ବାହାରି ଯାଏ ନାହିଁ; ତାହାର କୌଣସି ଜଳନିର୍ଗମ ପଥ ନାହିଁ। ତଥାପି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳକୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେବେ ନାହିଁ।

ପୃଥିବୀର ଜଳକୁ ସେ ବାଷ୍ପ କରି ଆକାଶକୁ ନିଅନ୍ତି, ପୁଣି ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ଭଲ ବ୍ୟବହାର ହେବ ସେଠାରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାସରୁ ପଛକୁ ହଟୁଥିବା ଲୋକ ମୃତ ସାଗର ପରି—ମୃତ। ଯିଏ ସବୁକିଛି ନିଜ ପାଖରେ ଧରି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ସବୁକିଛି ହରାଇବ।

ଆଦି ପୁସ୍ତକ ବିଷୟରେ ୩୦୦ରୁ ଅଧିକ ପୃଷ୍ଠାର ଇଂରାଜୀ ପୁସ୍ତକ — ବିବରଣୀ ଦେଖନ୍ତୁ।

ପବିତ୍ରୀକରଣ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱର ଦେଇଥିବା ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଆମ “ମାଧ୍ୟମରେ” ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ତମ ବିଷୟ ତାଙ୍କ କୃପାରୁ ଆସେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଏହି ମଙ୍ଗଳ ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ ବୋଲି ସେ ଚାହାନ୍ତି। ଜଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଏହି ସତ୍ୟ ବୁଝି ଜୀବନଯାପନ କଲେ, କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳୀ ନିଜ ଆହ୍ୱାନ ଅନୁଯାୟୀ ଶକ୍ତିର ସହ କାମ କଲେ, ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ସାରା ପୃଥିବୀରେ ମହାନ କାମ ହେଉଥିବା ଦେଖିବୁ।

କେବଳ ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାମର ସମୟ ଅନେକଥର ଆମେ ଭାବି ରଖିଥିବା ସମୟ ସହ ମେଳ ଖାଇବ ନାହିଁ। ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପରି ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନର ଏହି ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ଶିଖିବା ପାଇଁ ବହୁତ ସମୟ ମିଳିବ!

ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟର ସମସ୍ୟାର ମୂଳରେ ଥିବା ଗଭୀର ବିରୋଧକୁ ପ୍ରକୃତରେ ନ ବୁଝି ଲୋକମାନେ ଅନେକଥର ସେଠାରେ ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି। ଇସ୍ରାଏଲର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତି ଆସିବ ନାହିଁ ବୋଲି ଇସଲାମରେ ଥିବା ଧାରଣା ହୁଏତ ଏହି ମୂଳ ବିରୋଧକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରେ। ଅନ୍ୟପଟେ, ଇସ୍ରାଏଲ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ସହିତ ରହିବ। ମୂଳତଃ ଏହା ଏକ ଆତ୍ମିକ ସମସ୍ୟା। ଏହାର ମୂଳ ଖୋଜିଲେ ଅବ୍ରାହାମ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ ଏକ ପୁତ୍ର ଲାଭ କରିଥିବା ଘଟଣା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବାକୁ ହୁଏ।

ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ଏହି ଦେଶଗୁଡ଼ିକରୁ ନୁହେଁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରୁ ଆସିବ। ଯୀଶୁ ଶାନ୍ତିର ରାଜକୁମାର; ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ଏହି ଶାନ୍ତି ପାଇବେ। ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶ ରକ୍ତରେ କଳୁଷିତ ପାର୍ଥିବ କିଣାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ସ୍ୱର୍ଗ। ତେଣୁ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେହି ନଗରର ଅପେକ୍ଷା କରିବା।

^୧୦ କାରଣ ଯେଉଁ ନଗର ଭିତ୍ତିମୂଳବିଶିଷ୍ଟ, ପୁଣି ଯାହାର ଶିଳ୍ପୀ ଓ ନିର୍ମାତା ସ୍ଵୟଂ ଈଶ୍ଵର, ସେ ତହିଁର ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିଲେ।

ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତର ଦେଶ ଅଛି।

ଇଂରାଜୀ ମୂଳ ଲେଖା: Paul J. Bucknellଙ୍କ ମୂଳ ଅଧ୍ୟୟନ ପଢ଼ନ୍ତୁ

ଶାସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଧୃତି: ପବିତ୍ର ବାଇବଲ (Re-edited) — ବାଇବେଲ ସୋସାଇଟି ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ (ODIAOV-BSI)। Copyright © 2014 by The Bible Society of India. ଉଦ୍ଧୃତ ପଦଗୁଡ଼ିକର ଓଡ଼ିଆ ପାଠ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରଖାଯାଇଛି।